غرض دينى متعلّق باشد به ذكر كردن آنچه در آن مجلس گذشته است جايز است نقل كردن . چنانچه از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : آنچه در مجالس مىگذرد امانت است مگر سه مجلس : مجلسى كه در آن خونى به حرام ريخته شود ، و مجلسى كه در آن فرج حرامى را حلال كنند ، و مجلسى كه در آن مالى را به ناحق و حرام ببرند « 1 » . و از حضرت امام موسى عليه السّلام منقول است : سه كس‌اند كه در سايهء عرش الهىاند در روزى كه به غير سايهء عرش سايه‌اى نيست : شخصى كه برادر مؤمن خود را كخدا كند ، يا او را خادمى بدهد ، يا سرّى از اسرار او را بپوشاند « 2 » . و بدان كه چنانچه كتمان اسرار مؤمنان لازم است ، كتمان اسرار خود نيز لازم است ، و مردم را بر امور مخفى خود كه از افشاى آنها خوف ضررى باشد زود به زود مطّلع نمىبايد كرد ، و به هر دوستى اعتماد نمىتوان كرد . چنانچه به سند معتبر از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه : هركه سرّ خود را پنهان داشت اختيار به دست اوست ، و هر سرّى كه از دو كس تجاوز كرد فاش مىشود « 3 » . و بعضى گفته‌اند كه : مراد آن است كه هر سرّى كه از دو لب آدمى گذشت فاش مىشود . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : به بعضى از اصحاب خود فرمود : مطّلع مكن دوست خود را بر سرّ خود ، مگر بر چيزى كه اگر دشمنت بداند به تو

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 465 ح 7 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 70 ح 10 . ( 3 ) بحار الانوار 75 / 68 ح 1 .